Even een kleine opmerking: De foto's van mij gedichtjes zijn niet scherp. Dat heeft meerdere redenen. Ten eerst is er niet genoeg licht in de keuken, ten tweede kan Fleur haar handen niet zo goed stil houden, ten derde wil Fleur geen flits gebruiken en tot slot is Fleur te lui om de foto's heftig te bewerken in fotoshop of iets dergelijks. Bovendien vind ik het wel leuk een beetje onscherpe foto's dat geeft iets amateuristisch aan het geheel, want dat is het natuurlijk ook! Dat wil ik niet ontkennen, in tegendeel ik wil het zelfs juist bevestigen!! Nog sterker: ik wil het van de daken schreeuwen, maar dat doe ik niet wat dan denk ik dat ze me komen halen ;)

Nou vooruit dan maar.

Er heeft nog niemand commentaar achtergelaten na mijn eerste gedicht. Mijn internet debuut als koelkast dichter verloopt ondanks een grootschalige email aan vrienden en andere kennissen rustig. Maar goed laten we maar denken dat de hype nog moet komen. Even wachten Fleur, vertel ik mezelf. Over een maand dan dicht iedereen er op zijn koelkast op los.
En daarom ga ik gewoon door. Ik mag de toekomstige koelkastdichters niet teleurstellen. Ik leidt een nieuwe vorm van poëzie.

Zo is het begonnen

Het eerste gedicht

Ooit ergens in een winterdag in Januari denk ik. Ja dat moet wel want ik was nog niet in Manchester en ik woonde weer bij mijn ouders. Ooit op die winterdag maakte ik een gedichtje.

Ik maakte een gedichtje op de koelkast van mijn ouders. Met magneetje die ze vast en zeker een keer in 'het kerst spel' gewonnen hadden. Je weet wel dan ben je met een boel mensen en neemt iedereen drie kleine kadootjes mee. Vervolgens beslist het lot (een dobbelsteen) of je een kadootje mag uitpakken, of dat je iemand anders er een mag geven, of er een moet doorgeven etc.

Met die magneetjes maakte ik een gedichtje. Ze zijn overduidelijk meer gemaakt om een boodschap mee achter te laten dan een gedicht mee te maken. Maar dat maakt het des te uitdagender en dus ook leuker om er wel een gedichtje mee te maken.

En nu ik, na vijf maanden in het buitenland te zijn geweest, weer bij mijn ouders woon kwam ik ook weer de magneetjes tegen op de koelkast. En ja hoor, prompt stond ik wanneer ik op mijn koffie stond te wachten te dichten. Ik ben een echte keukendichter geworden.

Maar goed wat doe je met die gedichtjes? Je laat ze niet voor altijd op je koelkast staan. Op een gegeven moment wil je toch weer een nieuw gedichtje maken. Zeker gezien er zo'n beperkt aantal woorden is.

Dus vandaar dit nieuwe blog; Fleur's koelkastgedichten. Geniet ervan zou ik zeggen. En ga vooral ook zelf dichten op de koelkast.